"Matematik öğretmeni olacaktım; Londra'da 21 öğrencinin kamp lideri oldum."

İşin en zor kısmı, o kapıdan içeri girmekti

Herkesin ertelediği bir şey vardır; benimki İngilizceydi. Lisede de üniversitede de karşıma çıktı, her seferinde "bu dönem olmadı, sonra" dedim. Sonra üniversitedeki kur sınavları onu ertelenebilir bir şey olmaktan çıkardı.

Kurs araştırırken en çok korktuğum şey, sınıfa girip kendimi herkesten geride bulmaktı. Power Akademi'ye ilk gidişimde bunu açıkça söyledim. Beni bir seviye testine aldılar ve konuşmaya başlamadan önce tam olarak nerede olduğumu ölçtüler. O gün öğrendiğim ilk şey şu oldu: seviyenin düşük olması değil, seviyeni bilmemek insanı durduruyor.

Yaz okuluna kaydolurken hâlâ tereddütlüydüm — "bir yazda ne olacak ki?" diye düşünüyordum. Ama önüme bir program konması, hangi hafta neyi çalışacağımı ve neyi ne zaman ölçeceğimizi bilmek, o tereddüdü daha ilk haftada dağıttı.

İngilizce benim için bir ders değil, yıllardır ertelediğim bir korkuydu.

Tatilin ortasına kurulmuş bir ritim

Yaz okulu benim için tatilin ortasına kurulmuş bir düzendi. Haftanın belli günleri, belli saatlerde derstim; arada ödev, kelime çalışması ve dinleme vardı. En sevdiğim tarafı sınıfların küçük olmasıydı: kalabalık bir sınıfta arkaya saklanabilirsin, orada saklanamıyorsun. Her ders en az birkaç kez konuşmak zorunda kalıyorsun.

İlk üç hafta zorlandım. Bir cümleyi kafamda kurup söyleyene kadar konu değişmiş oluyordu. Öğretmenlerin beni rahatlatan tarafı, hatalarımı cümlenin ortasında kesip düzeltmemeleriydi; önce söylemem bitiyor, düzeltme sonra geliyordu. Bu küçük ayrıntı konuşmaya cesaret etmemi sağladı.

Gramerle konuşmanın ayrı ayrı değil, iç içe ilerlediğini de o yaz gördüm. Öğrendiğim yapıyı aynı hafta konuşurken kullanmak zorunda kalıyordum. Yıllarca ezberlediğim ama hiç kullanmadığım kalıplar ilk kez ağzımdan kendiliğinden çıkmaya başladı.

Yazın sonunda İngilizcem mükemmel olmamıştı. Ama artık bir yabancı yol sorduğunda dilim tutulmuyordu — o yaz için istediğim tam olarak buydu.

Aynı anda iki hedef taşımak

Yaz okuluna gelirken ikinci bir yüküm vardı: üniversitedeki kur sınavları. Bir yandan genel İngilizce çalışıp bir yandan sınav formatına hazırlanmam gerekiyordu ve bu ikisi ilk bakışta birbirini yiyecekmiş gibi duruyordu.

Öyle olmadı. Sınav hazırlığı, yaz okulunda kurduğum temelin üzerine oturdu. Sınavda beni zorlayan şeylerin çoğu bilgi eksiği değil, teknik ve zaman meselesiydi: soruyu okuma sırası, seçenek eleme, okuma parçasına ne aradığını bilerek girmek. Bunların ayrı ayrı çalışılabilecek beceriler olduğunu bana daha önce kimse söylememişti.

Bu yüzden denemeler kritikti. Her denemeden sonra yanlışlarımı tek tek konuşuyorduk: bu bir bilgi hatası mı, dikkat hatası mı, yoksa zaman baskısı mı? Üç ayrı sorun, üç ayrı çözüm demekti. Sınav gününe ilk kez ne yapacağımı bilerek girdim.

Kur sınavlarını geride bıraktığımda kafamda tek bir cümle vardı: "Demek ki oluyormuş."

Susmakla konuşmak arasındaki o ince eşik

İngilizce öğrenmenin en tuhaf tarafı şu: ilerlemenin büyük kısmı görünmez. Kelimeyi biliyorsun, yapıyı biliyorsun; ama karşındaki insana bakıp ilk cümleyi kurmak bambaşka bir kas.

Benim için o eşik konuşma derslerinde aşıldı. Bir konu veriliyor ve hazırlıksız konuşman gerekiyor. İlk seferlerde üç cümlede tıkandım. Birkaç hafta sonra kendimi düşünmeden konuşurken buldum — hata yaparak, ama durmadan.

Bugün geriye dönüp baktığımda, Londra'da 21 kişilik bir grubu yönetebilmemin temeli o derslerde atılmış. Çünkü orada asıl öğrendiğim şey İngilizce değildi; tıkandığımda susmamayı öğrendim.

Hata yapmadan konuşmayı beklersen, hiç konuşmazsın.

"Londra'ya lider olarak gelir misin?"

2026'da Power Akademi'nin Londra Yaz Okulu projesini duyduğumda ilk düşüncem katılımcı olmaktı. Bana kamp liderliği teklif edildiğinde ise ilk tepkim tereddüt oldu: 21 öğrencinin sorumluluğu, yurt dışında, İngilizce.

Sonra şunu fark ettim: bu teklif bir jest değildi. Üç yıldır aynı okuldaydım; seviyemi de, bir öğrenciyle nasıl konuştuğumu da biliyorlardı. Matematik öğretmenliği okuyor olmam da tesadüf değildi — grup yönetmek, sabırlı olmak, anlamayana bir kez daha anlatmak zaten benim alanımdı.

Gitmeden önceki süreç, gezinin kendisi kadar öğreticiydi. Program planı, öğrenci listeleri, veli görüşmeleri, seyahat ve konaklama hazırlıkları... Bir grubun yurt dışına çıkması için arka planda ne kadar iş döndüğünü ilk kez orada gördüm. Kendi valizimi herkesten sonra hazırladım.

21 öğrenci, bir şehir, bir sorumluluk

Londra'ya indiğimiz gün her şey aynı anda gerçek oldu. Artık ders çalışan biri değildim; sabah ilk kalkan, akşam en son yatan, sürekli sayı sayan bir kamp lideriydim. Yirmi bir kişi. Her hareketten önce yirmi bire kadar saymayı öğrendim ve o alışkanlık hâlâ üzerimde.

Günler bir düzene oturdu: sabah kahvaltı ve yoklama, gün içinde program, akşam toplanma ve ertesi günün anlatımı. Aradaki her boşlukta biri bir şey soruyor, biri bir şey kaybediyor, biri evini özlüyordu. İngilizcemi en çok o boşluklarda kullandım — sınıfta değil, gerçek hayatta: bilet gişesinde, restoranda, yol tarif ederken, bir görevliye bir sorunu anlatırken.

Londra'da öğrencilere ilk öğrettiğim şey İngilizce değildi; karşıdan karşıya geçmekti. Yerdeki "LOOK RIGHT" yazısını daha ilk gün gösterdim: trafiğin ters yönden geldiği bir şehirde, yıllardır güvendiğin refleks seni yanıltıyor. Yabancı dil de biraz böyle — bildiğini sandığın şeyi bırakıp yeniden bakmayı öğreniyorsun.

Westminster Köprüsü'nde Big Ben'in önünde durduğum an, hikayenin benim için düğümlendiği yerdi. Üç yıl önce bir yabancıya yol tarif edemeyen kişi, o gün 21 öğrenciye yol tarif ediyordu. Boynumdaki kart bir aksesuar değildi; sorumlu olduğum anlamına geliyordu.

Öğrencilerin İngilizceyi "ders" olmaktan çıkarıp kullanmaya başladığı anı görmek ise bambaşkaydı. Birinin kendi başına sipariş vermesi, bir diğerinin bir turiste yol tarif etmesi — öğretmen adayı olarak aldığım en iyi geri bildirim buydu.

Üç yıl önce yol soramayan kişi, o gün 21 kişiye yol tarif ediyordu.

Dönüş uçağında aklımdan geçen şey

Dönüş uçağında düşündüğüm şey Londra değildi; 2023'ün o ilk günüydü. Kapıdan girerken "galiba geç kaldım" diye düşünen ben.

Matematik öğretmeni olacağım. Ama artık sınıfa girdiğimde öğrencilerime anlatacağım bir şey daha var: sizi durdurduğunu düşündüğünüz noktada aslında sadece henüz başlamamış oluyorsunuz. Ben İngilizceye geç başladım ve o gecikmiş başlangıç beni Londra'ya götürdü.

Başlamayı düşünen birine söyleyeceğim tek şey var: seviyenin düşük olması sorun değil, seviyeni bilmemek sorun. Gidin, ölçtürün, başlayın. Gerisi program meselesi.